خشونت،کودک، جامعه: سالانه ده ها هزار کودک در اثر خشونت هایی که توسط والدین و یا اطرافیان بر آنها اعمال می شود،به قتل می رسند. طبق تعریف سازمان بین المللی یونیسف خشونت،اعمال زور و قدرت علیه کودکان است و می تواند در مدرسه،موسسه های نگهداری از کودکان یا در خیابانها،محل کار و یا در منازل صورت بگیرد.خشونت علیه کودکان می تواند از محروم ساختن کودک از غذا،لباس،سرپناه و محبت والدین تا مواردی که در آن کودک از نظر جسمی توسط یک فرد بالغ مورد آزار و بدرفتاری قرار گیرد که آشکارا به صدمه زدن و گاهاً مرگ وی منجر می شود. کودک آزاری به شاخه های متعدد تقسیم می شود مانند خشونت جسمی(هرگونه اقدام فیزیکی که به جسم کودک آسیب برساند و او را مورد آزار قرار دهد.)،خشونت جنسی(سوء استفاده جنسی از کودکان،هرچند که خود کودک در این رابطه رضایت داشته باشد اما باز هم سوء استفاده تلقی می شود.)،خشونت روانی(هرگونه رفتار با کودک که از نظر روانشناختی آسیب زا باشد و به نوعی بدرفتاری با کودک قلمداد می شود.)،غفلت و بی توجهی(بی توجهی نسبت به وضعیت بهداشتی،تحصیلی،تغذیه،مسکن و پوشش کودکان و....)،که در گزارش های مربوط به کودک آزاری،غفلت و بی توجهی بیشترین آمار را به خود اختصاص داده است. خشونت نسبت به کودکان در همه اقشار اجتماعی دیده می شود و محدود به قشر و خانواده خاصی نیست،اما شدت و حدت اعمال خشونت می تواند در هر خانواده ای متفاوت باشد و این تفاوت بستگی به وضعیت اقتصادی و فرهنگی دارد.تحقیقات نشان داده است که 80 درصد از کودکان از خشونت خانگی رنج می برند و تنها 4/2درصد از کودکان دنیا مشمول حمایت قانونی در برابر تنبیه بدنی هستند. در موارد کودک آزاری اعمال خشونت آمیزی که کودک تجربه می کند از سوی آشنایان و افراد مورد اعتماد آنها،انجام می شود که والدین،همکلاسی ها و کارفرمایان از جمله این افراد هستند.بسیاری از موارد خشونت علیه کودکان پنهان می ماند.چرا که کودک بنابر دلایل مختلفی نظیر ترس یا مجازات شدن توسط افرادی که سوء استفاده می کنند،گزارش نمی دهند.بنابراین نمی توان آمار دقیقی از موارد کودک آزاری ارائه داد و اساساً آنچه که گفته می شود تنها بخش کوچکی از موارد کودک آزاری می باشد. نکته قابل توجه این است که از طرفی از کودکان به عنوان آینده سازان یاد می شود و از طرفی دیگر زمانی که کودکی خشونت هایی را تجربه می کند تأثیرات بسیار منفی در شخصیت او می گذارد و آن کودک در آینده نمی تواند به عنوان یک فرد مفید برای جامعه شناخته شود.بنابراین این گونه کودکان که مورد آزار و اذیت قرار می گیرند بعضاً در آینده تبدیل به افرادی می شوند که برای جامعه مضر و یا به عبارتی سربار می باشند. تمامی کشورها و جوامع با معضل کودک آزاری روبرو هستند و برخی از کشورها نظیر سوئد در این زمینه قوانینی نظیر ممنوع کردن تنبیه بدنی کودک،را تصویب کرده است.ایران نیز مانند سایر کشورهای جهان با معضل کودک آزاری مواجه است.با وجود آنکه ایران در سال 1370 پیمان بین المللی حقوق کودک را امضا کرده است اما به نسبت آنچه که در مورد وضعیت کودکان مشاهده می شود، به نظر می رسد عملاً سیاست مناسبی در این زمینه اجرا نشده است چرا که هر روزه برآمار مربوط به کودک آزاری افزوده می شود و دریغ از توجه مسئولین به این معضل اجتماعی! اما این بی توجهی تا کی و کجا می خواهد ادامه پیدا کند؟!!! فرشته صائمی